Historia Wrzosowego Młyna
Historia Wrzosowego Młyna zaczyna się w roku 1316 z którego pochodzą pierwsze historyczne wzmianki. Skoki zwane wtedy były z języka niemieckiego Heidemühle oraz Scocken See. Z tamtego okresu zachował się dokument sprzedaży Kasztelanii Międzyrzeckiej rycerzowi brandenburskiemu Arnoldowi von Uchtenhagen, w którym to wymienione zostały młyny należące do kasztelanii.
Według lustracji starostwa z 1564 i 1565 r. młyn królewski znajdujący się koło Międzyrzecza na rzece Paklicy nadany został Andrzejowi Kynastowi. W młynie znajdowały się 2 koła do mielenia mąki, a także piła tarczowa do tarcia drzewa na potrzeby międzyrzeckiego zamku.
Młyn w Skokach był wzmiankowany w „Lustracjach Województw Wielkopolskich i Kujawskich” z okresu lat 1628-1632. W XVI w. do czasu rozbiorów młyn należał do kasztelanii międzyrzeckiej. Od 3 września 1628 roku młyn dzierżawiony był przez Pawła Hoffmana i nosił nazwę „Borowy Młyn”. Po rozbiorach przy młynie powstał folwark należący do prywatnych właścicieli. Księga adresowa z 1913 roku własność Skoków wraz z młynem przypisuje do Richarda Bredemanna. Z relacji mieszkańców wynika, że był on właścicielem młyna do 1945 roku.
Po II wojnie światowej młyn należał do Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Na początku lat 90 XX w. obiekt kupił tata Ewy. W połowie lat 90 w przybudówce od strony wschodniej zdemontowane zostało koło młyńskie i zbudowana elektrownia wodna. W przybudówce zaś od strony zachodniej zachowała się dawna turbina, która prawdopodobnie pochodzi z lat 30 XX w., która wytwarzała prąd. Do 2001 r. w budynku prowadzono produkcję mąki.